Wilhelm Steinitz. Xogador de xadrez
austríaco nacido en
Praga o
17 de maio de
1836, e falecido en
Nova York o
12 de agosto de
1900. Está considerado o primeiro campión mundial deste deporte.
Na primeira parte da súa carreira, o xogo de Steinitz era similar ao dos seus contemporáneos
Adolf Anderssen ou
Paul Morphy, caracterizado por rápidos ataques ao rei e preferencia por aperturas de
gambito. Pero gradualmente Steinitz foi desenvolvendo un estilo propio, que é a fundación do estilo posicional, sen o cal seria imposible comprender o xadrez moderno. Trazos distintivos do estilo maduro de Steinitz son a fe na defensa, o uso do rei como peza activa ata en etapas temperás do xogo e un estudo profundo da estrutura de peóns.
Tras haberse declarado a si mesmo campión mundial de xadrez en 1866 (tras a súa vitoria sobre Anderssen) defendeu o seu título con éxito en 4 ocasións, contra
Johannes Zukertort en
1886,
Mikhail Chigorin en
1889 e
1892 e
Gunsberg en
1891. O seu reinado concluíu cando caeu ante
Emanuel Lasker en
1894 o encontro celebrouse en Nova York,
Filadelfia e
Montreal, terminando co triunfo de Lasker ( +10 -5 =4).En
1896-7 en
Moscova xogou o encontro de desquite contra Lasker volvendo a perder ( +10 -2 =5).
Na última etapa da súa vida perdeu a razón, cando xa o seu nivel de xogo había decaído notablemente. Foi recluído nun sanatorio mental e nesta época pronunciou a súa famosa frase: "Podo xogar con Deus e darlle un peón de vantaxe".
